Categoriearchief: De Voorleesexpress

Voorlezen kan op elk moment van de dag

Normaal kom ik altijd om 13.00 uur bij M. langs, maar vandaag was de afspraak verzet naar 10.00 uur. Ik was benieuwd of dat uit zou maken voor het enthousiasme en/of de concentratie van M., maar vandaag is bewezen dat voorlezen op elk moment van de dag leuk is, het enige wat je hiervoor nodig hebt is een luisterend oor, een goed boek en een actieve voorlezer. En het schijnt dat je aan een kwartier per dag al genoeg hebt, zeg nou zelf, wat is nou een kwartier op 24 uur?

De begroeting was als vanouds, M. deed de deur open en dirigeerde mij op een drafje naar de huiskamer. Voor ik het wist zat ik op het vloerkleed, naast een enorme knuffelhond, die ik moest aaien. Vervolgens kreeg ik de mijter in mijn handen die ze op school gemaakt had, met het verzoek die op te zetten. Hierna hebben we een potje mini- tafelvoetbal gespeeld en kreeg ik een foto van een baby te zien. Ik dacht dat ze een nieuw nichtje had, maar het bleek om een foto van haarzelf te gaan, net 4 maanden oud. Ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst een foto heb gekust, maar M. wilde dat ik de baby een kus gaf, dus dat deed ik dan maar. Wow, wat een enthousiasme, dit alles binnen nog geen 5 minuten na binnenkomst!

Bijgekomen met een kopje thee, begonnen we met lezen. Dat wil zeggen, M. pakte het boek en ging lekker kletsen over de dingen die ze zag. Ik had het boek “Hoera ik ben 4” van Marianne Busser en Ron Schröder meegenomen, omdat ze bijna jarig is. Dit bleek een voltreffer, lekker fantaseren over je eigen feestje, welk kind wil dat nou niet?

Na een half uur ging de bel, Gert, de coördinator van de Voorleesexpress, kwam vandaag langs om een foto van ons te maken. Deze krijgt ze tijdens de laatste sessie ingelijst en wel, als aandenken. Vandaag zitten we na 10 weken al weer op de helft, nog 10 weken te gaan en dan zit het er weer op, time flies when you’re having fun!

Na deze onderbreking snel door gegaan met lezen, deze keer was ik weer aan de beurt, M. nestelde zich lekker tussen haar knuffels in, die inmiddels allemaal op de bank lagen. Tussendoor nog “hoofd, schouders, knie en teen” gezongen én uitgebeeld en als laatste het boek over de avonturen van Sinterklaas nogmaals gelezen. Nog even “Sinterklaas kapoentje” gezongen, waarna een blik op de klok aan gaf dat we al weer ruim een uur bezig waren. Of ik niet nog héél even kon blijven?

Toen ze door had dat dàt er niet inzat, pakte ze mijn hand en begeleide ze mij naar de deur. Wat een goed begin van de dag. Beetje aanstekelijk werkt het wel, ik kreeg ineens een ontzettende zin om thuis ook op de bank te gaan zitten met een goed boek. Helaas was ik mij bewust dat dàt er ook niet inzat.

 

Besmet!

Op weg naar de voordeur, piepte het blije gezicht van M. al weer boven de vensterbank uit. Ze liet na binnenkomst gelijk haar nieuwe jurk zien en terwijl ik mijn laarzen uittrok, deed ze een dansje op de gang. Leuk om je week zo te mogen eindigen, laat het weekeind maar beginnen!

M. vertelde dat ze getrakteerd had op de peuterspeelzaal omdat ze daar vandaag voor het laatst was geweest. Aangezien ze nu ook begint met proefdraaien op school en naar het kinderdagverblijf gaat, werd dat een beetje teveel. En dan heeft ze ook nog een “voorleesjuf” die 1 x in de week langskomt….

Eenmaal in de woonkamer, werden de stickers weer uit mijn tas gepakt en op de kaart geplakt, ik denk dat we deze volgorde er maar in gaan houden, blijkbaar is dat iets waar ze naar uitkijkt, dus waarom wachten tot aan het eind van de sessie?

Vervolgens pakte ze het boek erbij dat ik tijdens de eerste sessie voor haar had meegenomen. Deze keer wilde ze zelf lezen en trots noemde ze de voorwerpen één voor één bij naam. Het werd duidelijk dat ze er al weer een paar nieuwe woorden bij geleerd had, leuk om te merken dat ze dit boek nog steeds gebruiken. En ja, ook vandaag kwam er weer een “baqagak” voorbij. We hebben er met zijn drietjes smakelijk om zitten lachen.

Hierna doorgegaan met de boeken die ik had meegenomen. Eerst een mooi prentenboek van Charlotte Dematons over Nederland. Hier hebben we een tijdje over zitten praten en het viel op dat ze juist de kleinste details eruit pikte. Na het vele praten, mocht ik het lezen overnemen. Ze koos voor het boek “Sinterklaas Ahoi” van Ted van Lieshout. De vorige keer liet ze dit boek nog links liggen maar vandaag luisterde ze aandachtig naar het verhaal. En nu weet ze gelijk waarom er af en toe schoenen aan je hengel hangen.

En zo gingen we door, het uur vloog weer voorbij,  “Dikkie Dik”, “Muis gaat naar de film”, “Bas, Bob en Bertje”, “Moddergans” en als laatste het boek van Eric Carle  “De spin die het te druk had”. Zij zat lekker bij haar moeder op schoot te luisteren en ik las voor, met af en toe een kleine onderbreking. Na het lezen, op weg naar de deur, zei ze tegen haar moeder ” Mama, ik vind je lief!”. Daar word je toch blij van?!

Wat een enthousiasme weer vandaag, volgens mij is ze al redelijk besmet met het boekenvirus, nu maar hopen dat het nooit meer overgaat!

Wie goed doet, goed ontmoet!

Vandaag onder leiding van de coördinator van de Voorleesexpress, een bespreking gehad met andere voorlezers. Ik vond het boeiend om de verhalen van de anderen te horen, zoveel verschillende vrijwilligers, zoveel verschillende gezinnen waar je geplaatst kan worden.  Hoe ga je om met al die verschillende culturen, taalniveau’s, gezinssamenstellingen, etc.. En het blijkt wel dat ieder gezin zal vragen om een voor dat gezin specifieke aanpak en dan is het fijn om ook de ervaringen van anderen te horen. Samen weet je meer en het is zoveel gezelliger!
Hierna samen met een van de andere vrijwilligsters, gelijk maar richting Coda gefietst, want over een klein uur werd ik al weer bij mijn voorleesgezin verwacht. Al kletsend boeken uitgezocht en vol energie doorgefietst richting Zevenhuizen.
Daar voelde ik mij weer ontzettend welkom. Vorige week kon de afspraak helaas niet doorgaan, maar aangezien M. de week ervoor al lid was geworden van de bibliotheek, was ik benieuwd hoe het de afgelopen 2 weken was gegaan. En wat bleek: ze had al weer een nieuwe stapel boeken uitgezocht. Ze had ze netjes op de bank uitgestald en begon mij bij te praten over de inhoud.
Vervolgens vroeg ze of ze een sticker mocht. Ik heb nl. altijd prinsessen stickers bij me, die ze na afloop op de kaart mag plakken die aangeeft hoeveel sessies we gehad hebben. Ze is er dol op en de kaart is al bijna vol terwijl we nog wel 12 weken te gaan hebben, maar wat maakt het uit. Een kinderhand is snel gevuld, dat blijkt wel weer. Dus deze keer de stickers maar aan het begin uitgedeeld, als beloning voor haar harde werken. Top!
Hierna dook ze in de tas met boeken die ik had uitgekozen. Haar moeder gaf aan dat M. snel is afgeleid tijdens het voorlezen en dat merk ik ook. Het blijft een uitdaging om haar rustig op de bank te gaan laten zitten. Dus laat ik haar tussendoor wat knuffels erbij pakken en met een ballon spelen terwijl ik even met haar moeder praat, om zo spelenderwijs met taal bezig te zijn.
Op een gegeven moment voorgesteld om er maar weer een boek bij te pakken. Afgesproken dat zij even heel stil zou zijn, terwijl ik aan het lezen was. En dat lukte. En voor ik er erg in had, was ook dit uur weer voorbij. Toen ik aangaf dat ik er vandoor zou gaan, pakte ze snel de laatste twee boeken van de stapel en zei: “lezen??”. Tja, tegen zoveel enthousiasme kon ik niet op, lekker interactief gelezen en toen ik de boeken weer terug in de tas deed, bleek dat we uiteindelijk “gewoon” alle 5 de boeken uit hadden. Wat een spirit!
Eenmaal weer op mijn fiets, werd ik mij er van bewust dat ik voor heel even alle ellende op de wereld helemaal vergeten was. En misschien zijn de acties die wij als voorlezers ondernemen een druppel op een gloeiende plaat, maar mede door de verhalen die ik vanmorgen gehoord heb, ben ik ervan overtuigd dat alle beetjes helpen. Een goede taalontwikkeling is zo belangrijk voor de toekomst van een kind. Ik draag er graag mijn steentje aan bij en een leuke bijkomstigheid is dat het mij ook weer nieuwe contacten en een hoop energie oplevert. Duidelijk een win-win situatie!

 

Bezoek aan de bieb

Na 6 maal bij M. thuis te zijn geweest met een tas vol, door mijzelf uitgekozen boeken, vond ik dat het tijd werd dat M. zelf lid werd van de bibliotheek. Ze is enthousiast genoeg, maar heeft volgens mij thuis geen kast met boeken, dus spontaan in een boek bladeren is er dan waarschijnlijk ook niet bij. En zeg nou zelf: wat kan het heerlijk zijn om een boek te pakken en je er volledig in te verliezen. Lekker je fantasie er op los laten en de wereld om je heen even helemaal vergeten.
Ik begreep dat de ouders van M. ook (nog) geen lid zijn, moeder is al wel een keer binnen geweest, maar geeft aan dat ze zelf ook niet zo veel leest. Tijd dus voor een voorzichtige eerste kennismaking met de jeugdafdeling.
Op het afgesproken tijdstip melde M. zich met haar moeder bij de ingang van CODA. Ze had er duidelijk zin in, met grote nieuwsgierige ogen stapte ze naar binnen. Eerst kreeg ik haar knuffel te zien die ze had meegenomen, vervolgens liepen we de trap af richting de onlangs vernieuwde kinderafdeling. Ik kan mij voorstellen dat het voor een kind een indrukwekkende ruimte is als je er nog niet eerder bent geweest, wat een hoop boeken! En wat heerlijk dat al deze boeken uitgeleend mogen worden en dat je er tot je 18e jaar, niets voor hoeft te betalen! Haar oog viel direct op het boek van “Rupsje nooitgenoeg”. Die herkende ze nog van een van de voorleesmiddagen en die wilde ze graag nog een keer lezen. Groot was haar verbazing toen ik zei dat ze er nog een paar mocht uitzoeken, ze dacht nl. dat ze maar 1 boek mocht meenemen. Al snel had ze een stuk of 6 boeken gevonden en werd het tijd om de glijbaan uit te proberen. Samen met haar moeder ging ze naar boven, ik moest beneden blijven wachten. Het wachten werd beloond, daar kwam ze met een dikke grijns op haar gezicht. Ze vond het geweldig en ging direct nog een keer. Hierna een rondje gelopen over de jeugdafdeling.  Hier heb ik haar de zithoekjes laten zien voor de ongeduldige lezers, waar je gelijk kan beginnen met lezen, mocht je niet kunnen wachten tot je thuis bent.  De houten beesten om op te klimmen, het grote poppenhuis, etc. etc. Wat is er behalve het lezen van boeken, toch een hoop te beleven hier. De oudere jongeren vermaken zich in de “gamezone”, waar zij zich waarschijnlijk de koning te rijk voelen op de uitnodigende leren banken. Hier kan je lekker onderuit hangen en gamen, zonder dat er iemand steeds tegen je zegt dat je “eens wat nuttigs moet gaan doen”.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd of er veel kinderen in Apeldoorn zijn die hier nooit zullen komen voor ze de leeftijd van 18 hebben bereikt.  Het hangt of staat denk ik toch met je ouders, zien zij er het nut van in, vinden ze lezen zelf leuk, of beheersen ze de Nederlandse taal zelf misschien wel niet goed genoeg om überhaupt te kunnen voorlezen. Een probleem dat echt niet alleen bij allochtone ouders voorkomt.
Gelukkig zien de ouders van M. er het nut van in en is M. per direct lid geworden van de bieb.  Ik pak dit moment aan om uit te leggen dat de rol van de vader ook belangrijk is.  Het schijnt dat  kinderen het lezen eerder “stoer” gaan vinden als de vader ook (voor)leest, want vaders zijn blijkbaar een voorbeeld als het om “stoer zijn” gaat. Dat beeld is in de afgelopen jaren blijkbaar nog altijd het zelfde gebleven. Wat blijkt, het is de bedoeling dat M. op woensdag met haar vader naar de bieb gaat, top!
Drie kwartier later nemen we weer afscheid, ik ben heel benieuwd naar hun verhalen als ik volgende week weer bij ze op bezoek kom.

Lezen is stom!

Vandaag werd de deur opengedaan door het neefje van M.  Zes jaar oud en erg nieuwsgierig naar wat ik dan eigenlijk wel kwam doen. E.e.a. uitgelegd en ik vroeg hem of hij erbij wilde komen zitten en dat wilde hij wel. Samen doken ze in de tas met boeken, waar ook deze keer het boek over de prinses met de lange haren in zat en er ook als eerste werd uit gehaald. Ik vroeg M. of ze aan haar neef wilde uitleggen waar dit boek over ging en dat deed ze met volle overtuiging. Enthousiast bladerde ze door het boek en vertelde het verhaal op haar eigen manier aan de hand van de grote platen. Deze keer heeft ze dus eigenlijk zelf een beetje voorgelezen en zonder dat ze er erg in had, waren we met taal bezig. Zo kan het dus ook.
Ik vroeg of haar neef misschien wat wilde lezen, maar dat wilde hij niet, dus snel een ander boek uitgezocht. Over de koe (Liselotte) die de post ging bezorgen. M vond het een leuk verhaal, maar zodra het boek uit was, zei de neef dat hij eigenlijk wel wat anders wilde doen. Ik vroeg hem of hij hobby’s had. “Ja, dansen en zingen”, was zijn antwoord. Toen ik vroeg of hij iets wilde zingen, zei hij dat hij wel wilde dansen. Onder aanmoediging van zijn tante, nichtje “M”, zijn eigen moeder en “voorleesjuf” Jolanda begon hij te dansen. Tijdens het dansen besloot hij alsnog, zei het onverstaanbaar, te gaan zingen.  Na afloop vroeg ik hem waar het lied over ging. “Oh, nergens over, ik maakte zomaar wat geluiden”. En ik maar denken dat hij iets in het “Dari” zong. Tijd voor applaus en hierna ging het gesprek weer over lezen. Zijn moeder vertelde dat hij logopedie kreeg. Hij vond het maar niets, boeken waren saai, lezen is stom. Hier hebben we met zijn allen even over zitten praten. En weer realiseerde ik mij, dat ik aan M. een hele makkelijke leerling heb. Ze is enthousiast, vindt boeken leuk en staat er in ieder geval voor open. Ik ben benieuwd of ik iemand als haar neef ook zou weten te enthousiasmeren.
Afgesproken dat we de volgende keer met zijn drietjes naar de CODA zullen gaan. Dit is voor M. de eerste keer, hoe zal ze het daar vinden?

Herfstdip

De middag begon vandaag weer goed,  de begroeting was weer even hartelijk als altijd. Bij de deur werd er direct gecheckt of ik een stapel boeken bij mij had, ze had er weer zin in. Voor ik het wist vloog er een ballon door de kamer, die in de lucht gehouden moest worden, mijn lange lijf kwam goed van pas, wat bleef hij lang in de lucht en wat kan je met een simpele ballon een hoop schik hebben.

Na een kop thee en wat geklets, dook ze nieuwsgierig de tas met boeken in. En ja, de prinses met de lange haren moest weer gelezen worden. Die is wel blijven hangen….M. vertelde dat ze ook graag van die lange haren wilde hebben en we hebben samen zitten bedenken wat je zou moeten doen om dat voor elkaar te krijgen.

Nog even wat gepuzzeld, maar hierna ging de rem erop, ze was moe. Ik besloot het over een ander boeg te gooien: ik vertelde haar wat ik doe als ik moe ben: lekker languit op de bank liggen, met een goed boek erbij en ik liet mij een beetje onderuit zakken op de bank. Dat leek haar ook wel wat, snel kwam ze ook op de bank liggen en tja, mama was ook moe, die kroop lekker tegen M. aan. Daar hingen we dan, onderuitgezakt op de bank, als 3 enorme luiaards.

Ik besloot een nieuwe poging te wagen en hield een boek voor haar neus en begon te lezen, zachtjes fluisterend, want ja, ze was wel heel moe. Aandachtig luisterde ze vervolgens naar het verhaal en werd zo een beetje rustig. Af en toe luid snurkend alsof ze sliep, de lolbroek. Zo kan het dus ook. Het blijft toch iedere keer weer zoeken naar de juiste benadering, de leukste boeken en niet onbelangrijk: de “bui van M.”.  Buiten was het herfst, maar binnen scheen hier weer de zon.

 

Kikker is “baqagak”

Toen ik vanmorgen de stapel boeken in de tas deed, die ik voor M. had uitgekozen, schoof mijn oudste zoon aan. Zijn oog viel op het verzamelboek van “Kikker” van Max Velthuijs, wie kent hem niet. Hij kon zich de verhalen nog goed voor de geest halen, met name die van “Kikker en een heel bijzondere dag” en “Kikker is Kikker”. Bijzonder dat die verhalen zo zijn blijven hangen, we zijn tenslotte al weer flink wat jaren verder….

kikker is kikker

Vandaag hoefde ik niet meer aan te bellen, M. had de voordeur al opengedaan en stond vol verwachting in de deuropening. Ik was nog niet binnen of ze vroeg al of ik het boek over de prinses met de lange haren wel bij mij had. Natuurlijk had ik die, dat had ik toch beloofd? Ik vroeg of ze het verhaal ook aan haar vader verteld had, zoals ik had voorgesteld,  ja dat had ze. Leuk om te horen dat ze er zo mee bezig is geweest en haar vader er ook in heeft betrokken.

Normaal nemen we de week altijd even door, maar ik had al snel door dat ze eigenlijk maar 1 ding wilde en dat was snel verder met lezen, alsof ze geen tijd wilde verspillen. Ze had er duidelijk zin in. Dus het boek over de prinses met de lange haren nog maar weer een keer gelezen. Ze luisterde aandachtig alsof ze het nog niet eerder gehoord had. Hierna was het tijd voor een nieuw boek uit de tas. Stiekem hoopte ik dat ze het boek van “Kikker” zou pakken, maar helaas, M. vond het maar niets en koos een ander boek , over een koe die met vakantie ging.

Al lezend hebben we het over van alles en nog wat gehad en gelachen over de gekke tekeningen en er dook ook nog een kikker op, had ik toch nog mijn kikker. M. deed even voor hoe kikkers sprongen en kwaakten en leerde mij het woord in haar eigen taal (Dari) : kikker is baqagak. Terwijl ik het probeerde uit te spreken, kreeg ik opnieuw bewondering voor haar leergierigheid,  onze taal is waarschijnlijk best lastig voor haar,  als ik mijn tong al breek over “baqagak”, over hoeveel woorden zal zij haar tong dan nog gaan breken?

Nog even gepuzzeld, M. houdt het tempo er lekker in en voor we het weten is het uur weer voorbij. Na een uur en een kwartier neem ik weer afscheid.  In de deuropening stond ze te zwaaien totdat ik niet meer in beeld was.

 

Het hele uur al vol gemaakt!

Wat is dit toch leuk en dankbaar werk om te doen. Bij de voordeur wordt ik weer blij begroet door M. en haar moeder. Ze heeft er blijkbaar weer zin in. Moeder vertelde dat M. gisteren met haar vader aan het praten was in hun eigen taal (Dari), en dat M. toen had gezegd “Nederland!”.  Dat geeft wel aan dat ze heel graag Nederlands wil leren en ik draag daar graag mijn steentje aan bij.

Dus, snel weer aan de slag. De dvd van Jip en Janneke kreeg ik weer terug, dat was niet zo’n succes, ik was er al een beetje bang voor, want hij bevat bijna geen plaatjes. Het boek viel wel in de smaak en ze hadden dan ook al flink geoefend.

Wat wel opvalt is dat M. heel graag de woorden zegt die ze al kent, dus alle kleuren van de regenboog, cijfers, boerderijdieren, dat gaat al best goed, nu dus aan mij om te zorgen dat die woordenschat wordt uitgebreid.
Deze keer een verhaal voorgelezen over een prinses met heel lang haar. M. vond het prachtig. Hierna een uitklapboek “Het kasteel van Muis” gepakt en mee aan de gang gegaan. Vervolgens samen nog wat puzzels gemaakt en besproken, een paar boekjes van M. zelf erbij gepakt en voor we het wisten was het hele uur voorbijgevlogen. Ze wilde niet dat ik wegging, maar ja, aan alles komt een eind.

Ok, nog 1 boekje dan……Ze rende naar haar kamer en kwam terug met……..het speelgoed boek van de Intertoys. Ik had alles verwacht, maar dit niet. Met haar  integratie ziet het dus wel goed. Samen het boek nog even doorgebladerd en ze vertelde welke kado’s zij op haar verlanglijstje had staan. Met de belofte dat ik het boek over de prinses volgende week nog een x zal meenemen, werd ik weer uitgezwaaid. Top uurtje weer.

Rupsje nooitgenoeg

Als voorbereiding op mijn bezoek, ben ik deze week naar de Kringloopwinkel gegaan en heb daar een mooi boek met veel woorden en bijpassende plaatjes en korte gedichtjes gekocht. Ook vond ik daar een dvd met verhalen van Jip en Janneke. Aangezien de moeder aangaf dat ze het lastig vond om voor te lezen, leek mij dit misschien wel iets om aan hen te geven, M. kan dan luisteren naar het verhaal, terwijl de moeder mee kan lezen en luisteren om te ervaren hoe dat op de dvd gedaan wordt. Misschien een goede manier om te oefenen als ik er niet ben?
M. had er weer zin in. Ze vind het leuk om mij haar speelgoed te laten zien, en al kletsend mag ze een boek uitzoeken uit de grote tas. Dikkie Dik is populair. Rupsje Nooitgenoeg kende M. nog niet, dus uitgelegd dat dat eigenlijk wel de bekendste rups van Nederland is. En wat bleek, ze vond het geweldig! Wat een top boek is dat toch. Verder hebben we nog in een prentenboek zitten kijken met heel veel mooie tekeningen waar genoeg over te vertellen viel. Na 3 kwartier was het wel genoeg en namen we weer afscheid, M. stond met een grote grijns, driftig te zwaaien voor het keukenraam, dus volgens mij zit het wel goed tussen ons.

“Just do it!”, maar…….. “pelan pelan!”

Beetje onwennig stapte ik op mijn fiets. Al tijden niet meer voorgelezen. Wat als M. het helemaal niet leuk vind dat ik langs kom? Zal ik het uur een beetje vol kunnen maken of zullen er akelige stilte’s ontstaan? Misschien ontstaat er geen “klik” en worden het 20 hele lange moeizame weken….Nee, vast niet, de gezinnen worden toch vooraf geselecteerd? Het idee achter de Voorleesexpress is toch om ouders in staat te stellen om de taalontwikkeling van hun kinderen te stimuleren, op hun eigen manier? Dus die motivatie zit wel snor, voor mij is het dus zaak om uit te vinden welke manier bij dit gezin past.  Gevalletje van “Just do it!” maar wel “pelan pelan” oftewel, rustig aan!