Alle berichten van Jolanda de Wild

Diversen

Volkswagen,wie anders?

Volkswagen, wie anders? Bestaat er een bekendere, betere slogan van een autofabrikant?  Ik heb eigenlijk nooit echt veel gegeven om auto’s, maar dat is in de loop van de jaren toch wel wat veranderd na de aankoop van een VW Westfalia .  Als puber vond ik de oranje Kever van mijn zwager helemaal geweldig, ondanks de herrie die hij maakte als je er in reed. Misschien is er destijds toch een voorliefde voor het merk VW  ontstaan.

Een auto moet mij vooral probleemloos en zo goedkoop mogelijk vervoeren van A naar B. Ik geef mijn geld liever aan andere dingen uit. Ooit een collega gehad die ieder weekend zijn BMW door de wasstraat reed, ik snapte er niets van.  Een noodzakelijk “kwaad” vond ik het, waarvan reparaties vaak een aanval  waren op je spaarrekening.

Tot we besloten om onze personenauto om te ruilen voor een camperbus.  Geïmporteerd uit Duitsland met een slordige 225.000 km op de teller. De verkoper zag er potentie in, mijn zwager met verstand van autotechniek ook, en we besloten de gok te wagen. Kinderen vonden hem lelijk, maar a la. Toen bleek dat er met een examengala maar liefst 12 man in kon, werd hij al ietsjes leuker.  En tijdens verhuizingen stond ie ook zijn mannetje. Kuren heeft hij wel gehad, maar alles was op te lossen. En inmiddels rijdt hij als nooit tevoren. Volkswagen, wie anders. Goeie slogan wel.

En nu, vele jaren later, ben ik onverminderd gek met mijn bus.  Met inmiddels 525.000 op de teller, zegt men dat ik hem nog steeds aan het ” inrijden ” ben, lees ik met interesse de berichten van andere  T4 “gekkies” in een besloten FB groep en heb ik besloten hem nog maar even te houden. Milieu zuinig, nee dat zal hij helaas niet worden, maar als ik hem inruil voor een ander model, rijdt iemand anders er mee door, dus tja.

Binnenkort krijgt hij  een “facelift” waarna hij hopelijk weer een tijd bestand is tegen de elementen en er weer uitziet als nieuw. Gewoon, omdat ik er nog geen afstand van kan en wil doen. Niet alleen van de bus an sich, maar meer van het gevoel dat ik ervaar zodra ik instap.

Wat dat voor gevoel is? Je hebt het of je hebt het niet.  Ooit liet iemand mij anoniem weten dat zij dat gevoel absoluut niet had. Op mijn destijds tijdelijke woonadres, parkeerde ik de bus af en toe aan de straat. Net als alle andere bewoners. Op een dag vond ik een volgeschreven A4 onder de ruitenwisser. Korte samenvatting: “Of ik mijn schroothoop  ergens anders wilde parkeren, ze waren het zat om er tegenaan te kijken”.  Ik vond het vooral jammer dat het briefje anoniem was.

In 2023 leerde ik de muziek van MEAU waarderen,  muziek die wat mij betreft prima bij het plan-plan rijgedrag van deze bus past. Het nummer “Blijven rijden“ geeft misschien wel precies mijn gevoel aan.

Zodra ik instap, bepaalt de bus mijn snelheid, harder dan 115 is niet aan te raden. En,  druk op de weg of niet, ik geniet van de rit. Muziek aan, en ik ervaar een gevoel van vrijheid. Tijd om te ontspannen. Met of zonder een complete kampeeruitrusting. Volkswagen, wie anders?

M’n raam open, m’n voet op het pedaal en ik ga
Ik blijf rijden, alleen naar voren kijken
Ik wil hopen dat ik een beetje leer hoe het staat
Het zijn feiten, minder vergelijken

Het mooie gaat van start en het lege lijkt nu leger
Voel het alsmaar harder, probeer het te vergeten
Omgeving staart me aan en geeft me lucht
De straten lijken donker, toch brandt er zoveel licht
En ik luister naar mezelf, maak me los van het gewicht en
Verstand op nul, zo wil ik blijven gaan

Ik voel me steeds vrijer
Worden steeds wijzer
Langzaam met de dagen, op z’n tijd
Ik voel me steeds vrijer
Alles wordt kleiner
Zorgen raak ik steeds wat beter kwijt

M’n raam open, m’n voet op het pedaal en ik ga
Ik blijf rijden, alleen naar voren kijken
Ik wil hopen dat ik een beetje leer hoe het staat
Het zijn feiten, minder vergelijken
In mezelf, muziek op honderdtien en
Ik hoor maar de helft van een melodie
M’n raam open, m’n voet op het pedaal en ik ga
Ik blijf rijden, alleen naar voren kijken

Produced By
Written By

 

 

 

Diversen

Sugar

 

Sugar,
Oh, honey, honey,
You’re my candy girl..

Een zoetekauw ben ik altijd wel geweest.  Vroeger kocht mijn moeder altijd een pondje drop op de markt, die kwam in het “droppotje” op het theekastje te staan en daar moesten we het de hele week mee doen met zijn zessen. In het weekend was een mergpijpje een ware traktatie, net als een  zak chips.  We dronken aanmaak zonder rietje en in het weekend  sinas. Geen ongezonde hoeveelheden dus en suikergoed bleef een traktatie.

Je struikelde bij de kassa van de drogist nog niet over de vele vierkante meters snoepgoed die daar tegenwoordig in rijen dik opgesteld staan. Taart at je als er iemand jarig was, en heel af en toe nam mijn pa uit Scherpenzeel van “Het Molentje” een hele doos vol gevulde koeken mee . Iedere avond een gevulde koek, tot de doos leeg was. En na het jaarlijkse bedrijfsuitje van mijn vaders werkgever, kwamen mijn ouders een paar keer thuis met voor alle vier de kinderen een eigen plastic zak vol snoep, soort goed maker voor de thuisblijvers… Zou mijn liefde voor zoet daarmee zijn begonnen?  Onder het mom van  “Het is beter voor je tanden om alles in 1 keer op te eten“, vrat ik die zak inderdaad ook het liefst in 1 dag leeg..

Lange tijd kon ik  alles eten zonder aan te komen. Ik sportte veel, groeide in de lengte lekker door en stopte uiteindelijk bij 1.83. Tijdens mijn zwangerschappen kwam er iedere keer zo’n 20 kg bij, die ik nadien ook wel redelijk kwijt raakte, hoera!
Inmiddels staat het sporten op een lager pitje, en ja, alle extra pondjes komen inderdaad binnen via de mond.

En dan kom je op het punt dat je zegt: en nu is het klaar!
Je surft wat op het web, je besteld een boek, spit hem door en haalt de boodschappen voor de 1e week in huis. Inmiddels heb ik het eerste koolhydraatarme broodje gebakken en start ik morgen met het kookboek dat mij beloofd in 8 weken weer slank te zijn. Wel lef! Dus terwijl de schappen in de supermarkt, drogisterijen en  bakkers zich weer vullen met dat  goddelijke  Decembergoed, ga ik proberen deze zoete verleidingen te weerstaan. Over lef gesproken, haha. Maar ik ben benieuwd wat het met mijn lijf doet, als ik de suikers flink minder.

Ter compensatie luister en kijk!  ik dan maar naar deze heerlijke maar o zo mierzoete muziek , video van Maroon 5, en hoop dat  de verleidingen door de echte suiker aan  mijn deur voorbij zullen gaan.

 

 

 

 

 

Diversen

Writersbloc

14 reacties

Vorig jaar December, op mijn nieuwe eigen stek, schreef ik mijn laatste blog.  De aan  de verhuizing voorafgaande periode,  gaf  genoeg stof  tot nadenken, en je zou dus zeggen, vast ook genoeg stof tot  schrijven.

Maar alles wat ik in de afgelopen  periode zou hebben willen  schrijven, viel onder de noemer “TE“.  Te zwaar, te privé, te verdrietig, en ja, ook te blij.  Want, geloof het of niet, ik heb mij het afgelopen jaar zelfs wel eens afgevraagd wanneer je na  een scheiding  weer blij mag zijn? (Met name van jezelf).

Inmiddels weet ik, gesteund door gesprekken met vrienden en familie,  dat daar natuurlijk geen termijn voor staat.  Er waren  veel “eerste keren”  waar ik doorheen moest, en er zullen er ongetwijfeld  nog vele volgen.  Flarden van herinneringen aan een gezinsleven dat er niet meer is, ze komen op de vreemdste momenten, vaak onaangekondigd, voorbij. En dat is prima.  De vele mooie momenten zal ik blijven koesteren.

Maar, terugkomend op mijn “writersbloc”,  het gemis van het  creatieve spel om spontane plop-ups in je hoofd om te zetten naar een stukje tekst, dat bleef.  Lekker van je af schrijven om daarna als een schooljuf  in je eigen tekst te gaan schrappen en het te herschrijven. Net zolang tot het voor je gevoel lekker ” bekt”  en het geschrevene goed genoeg is om het online te delen.

Al meerdere keren overwogen mijn abonnement bij WordPress op te zeggen, maar dan zou dit blog met de niet voor niets gekozen naam,  “plan-plan ” voltooid verleden tijd zijn, en dat voelde niet goed.  Want wat blijft er te dromen over als je geen plannen meer maakt?

Inmiddels ben ik 2 jaar verder na de scheiding, woon ik  een jaar op mijn nieuwe stek, en heb ik weer vlinders in de buik.  Ik heb getwijfeld of ik dat hier zou noemen, maar ik heb besloten om  met die twijfel te gaan stoppen.

Genoeg om over te schrijven dus. Ik zou inmiddels een blog  kunnen schrijven over  het leven in een klein dorp over de IJssel, te weten Vasse. Ik had er nog nooit van gehoord, ze hebben het in ieder geval goed weten te verbergen. Vasse, waar iedereen elkaar lijkt te kennen. Waar ze altijd wel weer een reden hebben voor een feest, vaak met bier, in mijn beleving soms best veel bier. Maar ja, ik ben dan ook niets gewend, ik drink bier als wijn, 2 a 3  glazen, daar doe ik met gemak een hele avond mee. Maar waar, in mijn ervaring, als men een  biertje teveel opheeft  de avond  gewoon “onmeunig” gezellig blijft. Waar iedereen lijkt te roken. Waar men de mentaliteit van de grote stad maar wat  graag buiten de deur houdt, maar waar je met open armen welkom wordt geheten, als je maar normaal doet. Waar goed “noaberschap”  nog heel gewoon is. Waar men soms nieuwsgierig was naar die lange blonde met dat busje, en waar die lange blonde zich inmiddels al best thuis voelt, zodra ze bij Almelo de snelweg achter zich laat om met 80 km per uur steeds dieper het Twentse land in te rijden. Een charmant deel van Nederland waar de bewoners te boek staan als best wel een beetje eigenzinnig, nuchter en met veel droge humor. Met een dialect dat mijn wenkbrauwen nog vaak doet fronsen.
Streek ook van de (protest) boeren, de eerste keer dat ik er een vlag ondersteboven zag hangen, wist ik nog niet van het protest en dacht dat ze daar echt krankjorum waren…maar ze waren waarschijnlijk gewoon de eerste die de vlag zo hingen.   En zo kan ik nog wel even door gaan, maar dat komt wellicht een andere keer, ik heb de schrijfdrempel genomen, en zie hier, weg  “writersbloc”, met schrijven is en blijft het , je moet “gewoon” beginnen. Of zoals ze in Twente zeggen: t Löp wa lös!